Emoties…

“Iliana is goed in touch met haar emoties”, kregen we onlangs van de begeleidster in de peuterklas te horen. “Als ze blij is, is ze blij, als ze boos is, is ze boos.” Laat ons zeggen dat mama en papa het inderdaad geweten hebben dat dochterlief op emotioneel vlak soms een vulkaan kan zijn.

Het idee dat ze ook in de klas haar emoties durft uiten stemt me gerust, omdat het er naar mijn mening op duidt dat ze zich in de klas goed in haar vel voelt. Nu, emoties uiten is één ding, ze op een sociaal wenselijke manier kunnen uiten is iets anders…

Zoals kinderen zoveel leren, is ook het leren reguleren van emoties een belangrijke stap in hun ontwikkelingsproces. Ja, dit kan best wel een grote opgave zijn om dit te ondersteunen. Daar waar het leren stappen of het leren van nieuwe woordjes voor mama en papa best wel een leuke uitdaging is en een evidente ‘taak’ lijkt, is dochterlief helpen omgaan met haar emoties toch wel andere koek. Maar desalniettemin is het cruciaal om hier zeer bewust mee om te gaan als we kinderen coachen.  Het lijkt misschien evident, maar ook als opvoeder is het in de eerste plaats belangrijk dat je de aanwezige emotie laat bestaan, hoe heftig die soms ook is. Hoe vaak ik al niet op het punt gestaan heb om te zeggen “maar zo erg is het toch niet” of “je moet toch niet bang zijn” of “stop nu eens met huilen”. Allemaal niet slecht bedoeld natuurlijk, maar geen gehoor gevend aan hoe dochterlief een situatie nu éénmaal ervaart. Gewoon zeggen: “ik zie dat je heel erg verdrietig bent” kan soms al wonderen doen. Op die momenten is het ook niet altijd gemakkelijk om vanuit het perspectief van je kind alles te beleven.

Wanneer dochterlief in het holst van de nacht bijvoorbeeld hysterisch krijsend in de gang blijft volhouden dat er spinnen in haar bed zitten, zelfs de truc met de spuitbus (lees: mama’s parfum; geloof me, ’s nachts half verdwaasd doe je soms vreemde dingen) om alle spinnen uit te roeien niet blijkt te lukken, dan lijken de woorden “ik merk dat je bang bent dat er spinnetjes in je bed zitten, wat kunnen we hieraan doen” heel veraf… En geloof me, als je dan na deze hele dramavoorstelling zelf in bed kruipt, dan voel je waarlijks denkbeeldig ook spinnetjes aan je voeten kriebelen. Of het grote drama wanneer het T-shirt dat deze week al voor de 37ste keer gewassen werd, nog hangt te drogen, maar ze persé die ene wil aandoen of anders de boel op stelten zet, ook dan is het niet evident om je geduld niet te verliezen.

Naast het laten bestaan van de emotie wil je als ouder  natuurlijk ook het goede voorbeeld geven in hoe je met emoties kan omgaan, en op dat vlak word ik af en toe wel eens geconfronteerd met mijn eigen, soms niet afdoende emotieregulatiestrategieën. Engelengeduld, dat is het toverwoord. De frustraties die in jezelf opborrelen niet hun weg laten vinden in harde woorden, maar in enkele diepe in- en uitademingen, om je kind te helpen door het woelige water van haar emotionele zijn heen te raken.

Is het niet herkenbaar hoe vaak je in de ironische situatie belandt waarbij je je peuter oproept tot kalmte, maar je zelf in alles wat je uitstraalt in vuur en vlam staat. Waarmee ik niet wil zeggen natuurlijk dat je als ouder je eigen emoties onder stoelen of banken moet steken. Nee, emoties mogen geuit worden, maar bedoeling is toch dat wij kunnen tonen dat we met onze emoties kunnen omgaan, niet…? Ook in die leeftijdsfase worden emoties die nog amper onder woorden te brengen zijn al eens op een fysieke manier geuit door te bijten/nijpen. Ook dan is het zaak duidelijk aan te geven dat dit niet kan en om samen met dochterlief op zoek te gaan naar alternatieven die geen levende wezens pijnigen 😉 zoals eens hard stampen op de grond of eens slaan in een kussen.

Nu, geloof me dat ik zelf ook nog van dochterlief kan leren. Ze blijkt namelijk op één of andere manier over een aan/uit knop te beschikken, waarmee ze van het ene op het andere moment haar boosheid kan laten varen (waarschijnlijk geërfd van de papa). Zo zie je maar dat mama ook nog kan leren, wat talrijke ‘mok’momenten zou kunnen doen verdwijnen als sneeuw voor de zon. J

Samengevat kunnen we stellen dat we een woelige periode beleven waarin we veel van elkaar kunnen leren. Nu, dochterlief zien toestappen op haar huilende zusje en haar horen zeggen: “ben je verdrietig? Je moet niet verdrietig zijn hoor, ik ben bij jou.” of  “Je hebt een beetje honger, niet? Mama zal straks komen en nu ga ik je nog een beetje vasthouden.” doet je hart dan toch smelten en stemt me gerust dat we op goede weg zijn.

2 gedachten over “Emoties…

  1. Hallo, het verhaal is voor ons heel herkenbaar. Het is hier ook echt een evenwicht zoeken hoe omgaanet james emoties en krijsmomenten zonder zelf gefrustreerd te geraken dat niks helpt om hem te kalmeren.

    1. Dan helpt het vaak om in je hoofd te houden dat ‘er gewoon echt zijn’ de essentie is.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: