Soms is er gewoon ‘trots!’

Op een doordeweekse avond zit ik samen met dochterlief op onze vloer, wanneer ze plots haar poppen erbij neemt.

‘Luna, je mag even bij je mama zitten en ik ben je ‘mammie’!’

Waarna er zich een rollenspel afspeelt, terwijl mijn hartje vreugdesprongen maakt!
Voor mij is het echter een gevecht tussen mijn echt authentiek gevoel van trots en het besef dat ik echt niet in de val mag trappen om de schoonheid van haar uitspraak te gaan benadrukken.

Ik kan gewoon niet trotser zijn dat zij gezinnen ziet in alle mogelijke samenstellingen en dat dit gewoon de realiteit is. Ik wil haar zeggen hoe mooi het is dat ze dit zegt, ik wil haar op handen dragen en van de daken roepen dat ze die onbevangen blik moet vasthouden.

Maar net daarin ligt er een verwachtingspatroon van mijzelf die ik hier door de beloning (het benadrukken van het feit dat ik het zo mooi vind) misschien wel de impliciete boodschap meegeef dat dit eigenlijk helemaal niet zo normaal is. Wat het eigenlijk wel gewoon zou moeten zijn, wat meteen de reden is waarom ik het hier wel online plaats.

Dus besluit ik maar om gewoon mee te spelen met mijn dochter, waarna ik me kan uitleven door er te zijn voor haar in de rol van de winkelbediende die ze helpt afrekenen aan de kassa.  

Tagged

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: