Stenen in het muziekbos

Een vrolijke vakantiedag, nu ook al weer een aantal maanden terug, bracht ons naar het muziekbos in Oudenaarde. In de heuvelachtige omgeving besluiten we de auto te parkeren op het dorpsplein en ons klimmend doorheen de omgeving richting muziekbos te begeven. Onze kleine spruit van toen 21 maand oud klimt de kilometers guitig mee naar boven, maar raakt net voor het bos afgeleid door haar stenenfascinatie. Onze dochter is was op dat moment immers gefascineerd door stenen en vindt het zalig om ze te zoeken, op te rapen, te laten vallen, te voelen, te bekijken,…

Nu, op het voetpad staan een tweetal bloembakken gevuld met stenen, waar ze eerst in sneltempo voorbij raast, alvorens op haar stappen terug te keren. Ze loopt even heen en weer tussen de twee bloembakken om vervolgens even stil te staan bij de bloembak met witte stenen. Ik vraag haar ondertussen of ze weet dat er bij oma ook zo’n stenen liggen en denk bij mezelf ook al even na over hoe ik op een verstaanbare manier zal proberen om haar uit te leggen dat deze stenen andere stenen zijn dan degene die ze thuis in de tuin mag gaan oprapen om in de bakwagen te gooien. Nog voor mijn dochter nog maar een poging kan ondernemen om één van de stenen aan te raken, hoor ik gebonk op het raam en zie ik bij het opkijken een mevrouw met een boze blik druk zwaaien en er mijn dochter met het vingertje erop wijzen dat ze geen stenen uit de bloembak mag halen. Geschrokken nam ik dochter op en liep er mee richting mama-lief die met de moderne technologie ondertussen nog even de raad aan opa aan het vragen was over, een toekomstige bloembak bij ons thuis.

Op zo’n moment flitst er in een milli-seconde door mijn hoofd: “Waarom moet onze leergierige ontdekker ook overal met haar handjes aan zitten?”

De vrouw was er heel even in geslaagd om me het gevoel te geven dat ik op dat moment faalde in mijn rol als ouder. Ik had toch wel strenger moeten zijn en dochterlief onmiddellijk moeten weghalen van bij de bloembakken met de stenen, dacht ik bij mezelf. Maar hé, ze had de stenen zelfs nog niet aangeraakt.

Heel even maar flitste die gedachte door mijn hoofd, tot dochterlief (die zoals jullie in één van vorige post konden lezen volop taal aan het zoeken is) toen ik haar terug met beide voeten op de grond plaatste zei: “Kom papa, stenen zoeken” terwijl ze verder richting het bos liep. Had ze dan toch door dat deze stenen niet dezelfde stenen zijn als bij ons in de tuin?

Daarna was ik eerder kwaad op mezelf omdat ik, ondanks de boze blikken, niet rustig was blijven staan en in mijn interactie met mijn dochter was gebleven over waarom we stenen aan de voordeur van een huis niet gaan gebruiken als experimenteermateriaal. Ik had haar kunnen tonen dat vriendelijk en rustig reageren ook kan. Nu, ik troost me met de gedachte dat ze misschien leerde dat er personen zijn waarbij loslaten misschien wel de beste strategie is, om je te kunnen focussen op wat veel belangrijker is.

Wellicht was ik in de ogen van die mevrouw ook één van die vele ouders die ervoor zorgt dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ geen respect meer toont, omdat ik mijn dochter niet in de hand had. Het opgroeien tot een verantwoordelijke jongvolwassene moet immers gepaard gaan met een gehoorzamen aan de wensen van de ouders en de omgeving.

Misschien moet ik ook eens grondig gaan nadenken hoe je moet omgaan met het geven van tijd en ruimte aan je kind, wanneer anderen plots in de tijd en ruimte springen die je aanreikt aan je wonder, maar goed dit is voor een andere keer.

Maar goed, eigenlijk wil ik geen gehoorzame kinderen. Ik wil geen schouderklopje krijgen in de wachtkamer van de dokter omdat mijn dochter ‘braaf’ [lees: rustig en stil, mag het even ‘ze is ziek?!’] is. Wellicht is dit soms eens leuk, het feit dat je geduld niet op de proef gesteld wordt, alles zoals gepland verloopt, ze echt wel snel aan de deur staan als ik op tijd het huis uit wil, … maar welke waarde hebben mijn waarden en normen dan nog?

Hoe kan ik haar tot echt luisteren brengen, als ze niet terug mogen spreken, geen uitleg mogen vragen, niet mogen onderhandelen, het niet oneens mogen zijn of geen heftige emoties mogen tonen, als ook ik niet echt zou luisteren? Voor mij staat luisteren immers niet gelijk aan gehoorzamen, maar is het leren luisteren een uitgangspunt om te leren omgaan met verschillende situaties, mensen en gevoelens.

Bovendien wat leer ik haar als ik haar doe gehoorzamen door mijn macht te gebruiken en te controleren? Misschien zal ze sneller luisteren uit schrik wanneer ik haar met man en macht probeer in de pas te laten lopen? Maar misschien is dit ook de voedingsbodem om op een dag te beginnen gehoorzamen aan groepsdruk, geen eigen gedachten durven hebben en niet durven opkomen voor haarzelf?

Tagged

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: