Wat kunnen we leren van een slak?

“Mama, mama, mama, kijk, kijk, een grote slak op het venster! Mama, kom kijken!” Ik ben net nog even mijn mails aan het controleren als dochterlief al gillend de living in rent en mijn aandacht vestigt op een grote slak op het keukenraam. Daar waar ik dan meestal denk “verdorie, weer een slijmerig slakkenspoor dat moeilijk van het raam te krijgen is” of “hopelijk vindt ze de weg niet naar de salade”, lijkt Iliana vooral verwonderd te zijn over het wezentje dat zich buiten een weg baant op het venster. “Mama, mag ik de slak van het venster halen?” We gaan samen naar buiten en de slak wordt vakkundig van het raam gehaald. “Waar is mamaslak?” Tjah, daar moet ik dochterlief jammer genoeg het antwoord op verschuldigd blijven. We besluiten dan maar samen mamaslak te zoeken, maar de zoektocht levert jammer genoeg niets op. Met haar puppy-oogjes (Iliana, niet de slak 😉 ) vraagt dochterlief om slakje mee in huis te nemen. “Mag de slak mee naar binnen mama, dan zit ze hier niet zo alleen?” Ik zie het al voor me, een slak in huis die, op een onbewaakt moment, een slijmerig spoort trekt op onze vloer van de keuken tot in de living en terug. Ik verdring die gedachte en sta het toe, op voorwaarde dat de slak in een open bakje vertoeft en niet op de grond. Nu, alvorens de slak mee naar binnen komt, moet ze van dochterlief nog in bad. Een bakje gevuld met regenwater op het terras lijkt daarvoor het geschikte medium. Iliana laat de slak erin vallen en zegt “Kijk mama, de slak is aan het zwemmen.” Ik twijfel of ik haar in de waan laat dat slakken wel degelijk kunnen zwemmen, en denk na over hoe ik haar kan zeggen dat mevrouw/meneer slak waarschijnlijk een pijnlijke verdrinkingsdood aan het sterven is. Ik probeer dan maar uit te leggen dat het slakkenhuisje nu vol water loopt en de slak daardoor geen adem krijgt. En zo wordt de slak gelukkig terug op het droge gebracht. Nu, eigenlijk moet ik toegeven dat ik zelf niet zeker ben of slakken zo zouden verdrinken. Ik ga straks eens te rade bij meneer/mevrouw google. 😉

Even had ik gehoopt dat het idee van slak als huisdier was gaan varen, maar niets is minder waar, dus we nemen de slak mee naar binnen. Het is wonderlijk om te zien hoe de slak de grenzen van het bakje aftast en plotseling toch haar terrein durft te verkennen en af en toe toch de grond op wil kruipen. Gelukkig heeft mama ogen op haar rug en wordt de slak telkens mooi terug in het bakje gezet. Als ik Iliana plots hoor zeggen “mama, waar is de slak?”, begeeft mijn hart het bijna even, maar gelukkig was de slak enkel maar in haar huisje gekropen” 🙂 Wonderlijk is het ook als Iliana haar zusje de slak toont en uitlegt waar haar voelsprietjes zitten. Na een hele namiddag met één oog te zitten kijken of de slak nog wel in haar bakje zit, komt dan plots de vraag: “Mag ik het slakje terug bij haar vriendjes plaatsen?” een zucht van verluchting dat ik haar niet zelf hoef te vragen of de slak haar mama mag gaan zoeken?

Tagged ,

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: