Eten en tijd

Op dit moment doet ‘het probleem’ van ‘je moet nu eten-gevecht’ zich nog niet voor, maar een vriend deed me er onlangs toch al eens over nadenken. Ik kan het dan vaak niet laten om te blijven zoeken naar wat ik er eigenlijk van denk. Nu de gezinsbond er me opnieuw aan deed denken bij het openingsdagboek in hun magazine ‘brieven aan jonge ouders’, leek het een leuk idee om even mijn gedachten hierover te proberen ordenen.

In de eerste plaats denk ik dan, we hebben best wel geluk dat onze kleine een gezonde dosis eetlust heeft en ze in de kinderopvang in alle rust mag ‘na-ontbijten’ als ze dat wil. Maar ook aan deze periode zal binnenkort een einde komen, als dochterlief in mei volgend jaar haar eerste stapjes in de peuterklas zal zetten.

Laat ons dus vertrekken vanuit een voorlopig nog hypothetische casus waarmee we aan het denken sloegen.

‘Stel je bent als ouder zeer gehaast en moet echt wel binnen 5 minuten in de auto zitten om naar  je werk te vertrekken. Maar vooraleer je aan de uitdagingen op het werk zal starten, wil je nog op een rustige een aangename manier je kleuter naar de klas te brengen. Je wil immers kost wat kost vermijden dat je kind stijf van de stress op school aankomt, maar je staat zelf wel onder druk omdat je echt wel op tijd op je werk wil zijn.  Maar je kleuter blijft weigert om zijn ontbijt naar binnen te werken.’

In een eerste reactie zou je kunnen stellen: ‘Oké, dan maar zonder eten naar school’ en morgen zal het eten wel volgen en een stuk vlugger gaan. En om 10u krijgt de kleuter trouwens een tussendoortje, dus verhongeren zal ze wel niet. Maar wat als dit patroon zich blijft herhalen?

Dus wanneer ik over dit aspect nadenk, dan kom ik al snel op het aspect van het stimuleren van een gezond eetpatroon. Maar hoe kun je dit nu realiseren zonder kinderen te verplichten om gezond te eten en te eten op de momenten dat het ons het best uitkomt? De adviezen hieromtrent gaan dan van structuur bieden, jong beginnen, leren vertrouwen op het honger- en verzadigingsgevoel van het kind, ouders bepalen wat men eet en het kind hoeveel, keuze bieden, voldoende afwisselingen, proeven, samen koken, het voorbeeldgedrag stellen, misschien nog op eigen ritme laten eten,…

Maar goed, even terg naar de crisissituatie, want ook daar zou een gezond eetpatroon in de vorm van ‘voldoende tijd nemen om te ontbijten’ voorop moeten staan, maar hebben we er hier wel tijd voor?

In dit opzicht is het wellicht spelen met de vraag waar de grens tussen realiteit en droom ligt? Desalniettemin is mijn toetsenbord dan wellicht net is gewilliger dan de jonge spruit, dus laat het er mij toch even op wagen. Ik denk dat ik er me op dat moment eerst en vooral zeer bewust van zal moeten zijn dat ik nerveus zal worden van de tikkende klok, wat mijn rust misschien wat op de achtergrond zal plaatsen. Daarnaast zal ik ook in rekening moeten brengen dat dochterlief misschien gewoon geen honger heeft omdat ze nog tijd nodig heeft om wakker te worden.  ‘Het niet willen is dan misschien, wel een correct inschatten van haar eigen hongergevoel op dat moment’. Het zal dus wellicht een oefening worden in het duiden van mijn gevoelens en wensen, en het empathisch actief luisteren naar haar noden om te kunnen eten. Misschien ligt hier ook net de kracht om kinderen waarden en normen ook te kunnen duiden, want zou het niet schitterend zijn als op lange termijn onder andere hierdoor bij dochterlief het besef en het inzicht in het belang van het proberen op tijd te komen naar voor komt.

Mocht het toch even niet lukken om dan het gezond eetpatroon te realiseren die morgen, wil ik me vooral focussen op het zaaien van het zaadje dat misschien de morgen nadien of veel later kan leiden tot een gezond patroon. Misschien vraagt dochterlief op een dag in de verre toekomst zelf wel om haar 10 minuten vroeger wakker te maken, zodat ze morgen wel rustig kan eten? Of draaien we de volgorde van eten en kleren aandoen wel even om omdat dit beter past in haar planning?

En voor de iets meer nabije toekomst ligt er misschien ook een antwoord in het nadenken over ons eigen ontbijtgedrag? Ben ik werkelijk aanwezig tijdens het ontbijt, of zit ik zelf al met mijn hoofd in de auto of op mijn werk. Hier komt het dus misschien op de eerste plaats neer op het reflecteren over de eigen gedragingen in de ochtend. Want hoe  kunnen we verwachten van onze peuter dat ze voldoende tijd neemt om te ontbijten, als we ’s morgens zelf holderdebolder een boterham of  een banaan naar binnen spelen, boterham dozen in sneltempo maken, om dan zo vlot mogelijk te kunnen vertrekken? Het komt er dus wellicht op neer om in de eerste plaats de ochtendrush zo te organiseren dat er tijd en ruimte is om samen gezellig te ontbijten.

Als slot wil ik jullie nog een link meegeven naar een verhaal over kookpapa in interactie met een enthousiaste peuter, zeker een aanrader voor wie op zoek is naar variatie in het aanbod voor hun jongste spruiten. Klik hier voor het verhaal (tuurmetpruimen.wordpress.com, geraadpleegd 2 september 2015)

Tagged

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: