Schone slaapster

Samen bewust keuzes maken, het steeds in discussie stellen van wat we op het eerste zicht als vanzelfsprekend zouden aannemen, is sinds de komst van onze prinses alleen maar centraler komen te staan in ons dagdagelijkse leven. Vandaag deel  ik dan ook graag met jullie een eerste post uit het hart van een mama.

Je kent het wel… Op vakantie … in een minder vertrouwde omgeving en je ukkie wil liever niet in haar bedje liggen om te slapen. Nadat ze haar laatste flesje melk op heeft leg ik haar voorzichtig neer, maar ik voel de bui al hangen. In een flits draait ze zich om, gaat staan en strekt haar mini-armpjes verlangend naar me uit. Het engeltje op mijn linkerschouder fluistert me in dat ik haar gerust terug tegen me aan mag trekken, het duiveltje op mijn rechterschouder echter vindt dat kinderen op dit late uur in bed horen te liggen en een potje huilen is nu éénmaal goed voor de longetjes. Het zijn die stemmetjes in mijn hoofd die wel af en toe eens durven bekvechten. Ik neem haar terug op uit bed, ze vleit zich tegen me aan en ik loop wat rondjes in de kamer. Zo komt er een tweede en derde poging om haar terug in bed te krijgen, maar tevergeefs. Ik voel de frustratie opborrelen en ja, ook de eigen vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Ik neem haar dan maar mee naar ons kamer en leg haar voorzichtig neer in het grote bed. Ik ga naast haar liggen. Ze draait haar hoofdje mijn kant uit, neemt haar duimpje in haar mond en kijkt me recht in de ogen, haar duim raakt mijn neus. Zo liggen we daar, een hele tijd, tot de vermoeidheid het bij haar ook begint over te nemen en haar oogjes stilletjes aan sluiten. Dit zijn zo van die momenten waarop ik me intens gelukkig mama voel. Het is onbeschrijfelijk om die intense band niet te kunnen verwoorden, maar wel te voelen, tot in de kleinste vezels van je lijf.

Het kon ook anders, bedenk ik als ik daar lig. Ik had haar ook kunnen laten huilen, tot ze snikkend in slaap viel. Want, alhoewel men meer en meer van dat idee terugkomt, is een veel gehoord advies over huilende baby’s toch vaak:  “Laat maar huilen, ze leren het wel om alleen in te slapen.” Of “Ze zullen het beginnen doorhebben hoor dat ze telkens opgepakt worden als ze huilen.” Of “Dat is goed voor de longetjes!” De reden die hier vaak achter schuilt is dat, telkens je ze gaat oppakken, ze het zullen leren dat je hen oppakt als ze gaan huilen. Maar evenzeer leren onze hummeltjes ook dat we niet beschikbaar zijn als we hen laten huilen. Ik ben er voor mezelf alvast uit wat ik onze dochter wil leren. Natuurlijk zal dat huilen uiteindelijk ophouden, omdat de baby stilletjes aan begint door te krijgen dat er geen reactie komt en dan denken wij als ouder: ze heeft eindelijk geleerd om alleen te slapen. Nu, ik denk niet dat dit de boodschap is die onze peuter zou meedragen. Ik denk dat ze vooral geleerd zou hebben dat er niet gereageerd wordt op haar vraag. Hiermee wil ik zeker geen pleidooi houden om je kleintje bij het kleinste snikje terug uit bed te halen, wel een pleidooi om met veel engelengeduld telkens opnieuw te kennen te geven dat je er bent als ze je nodig hebben.

Nadenkend over deze kwestie begint de vermoeidheid het ook bij mij over te nemen, dochterlief ondertussen al in dromenland. Dan hoor ik plots heel stilletjes papa binnensluipen in de kamer en dochterlief opnemen en in haar eigen bedje leggen. Ik kon gerust nog eventjes zo blijven liggen hoor, maar papa naar de bank verwijzen om te slapen is er misschien toch wel een beetje over 😉

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: